Soms zijn het juist de kleinste momenten die je het diepst raken.
Daar stonden ze dan bij de rouwauto. Nieuwsgierig, een beetje stil, maar vooral heel betrokken. Samen keken we of de kist wel écht in de auto zou passen. Ze wilden het graag zelf zien. Even voelen hoe dat gaat.
Kinderen begrijpen vaak meer dan we denken. Ze voelen dat er iets belangrijks gebeurt. En hun nieuwsgierigheid is zo puur:
“Hoe ziet zo’n auto er eigenlijk van binnen uit?”
“Past de kist daar echt in?”
Ik vind het belangrijk om kinderen altijd te betrekken bij een afscheid. Niet wegsturen, maar juist ruimte geven. Ruimte om te kijken, om vragen te stellen, om er gewoon bij te mogen zijn.
Want ook zij nemen afscheid.
Op hun eigen manier.
Met hun eigen vragen.
Met hun eigen stille momentjes.
En soms… sta je dan samen achter een rouwauto, in het winterzonnetje, te kijken of alles wel past.
Kleine momenten.
Maar met een grote betekenis. 🤍
